ART EN EXIL
موسيقي سه روز
بر ضد خشونت٬تبعيض
و نژادپرستي
پيشنهادهاي
شما گوناگون تماس با
ما
سينما
به اطلاع
علاقمندان
ميرسانيم :
انجمن هنر
در تبعيد،
هفتمین
جشنواره
سينماي
ايران در
تبعيد را
بمدت
چهار روز: از
دوم تا ششم
آوریل دوهزار
و نه، در
پاريس برگزار
مي كند.
از
فيلمسازان
علاقمند به
شركت در اين
جشنواره
خواهشمنديم
براي دريافت
اطلاعات
بيشتر با شماره
تلفن هاي :
16 20 42 45 01 / 07 68 12 09 06 (پاريس) و
يا بوسيله اي
ميل به آدرس :
artenexil@free.fr
تماس بگيرند.
اخرين مهلت براي
شركت در
جشنواره، بیست
و دوم دسامبر دوهزار
وهشت است.
گفت وگوی سایت
انجمن هنر در
تبعید با مسلم
منصوری
انجمن
هنر در تبعید
گفتگویی دارد
با مسلم
منصوری بنیان
گزار سینمای
زیر
زمینی(ممنوع)
ایران٬
شاید لازم به
معرفی او
نباشد چرا که
انجمن هنر
درتبعید در هر
فرصتی فیلم
های وی را در
فرانسه و کشور
استونی در
جشنواره های
متعدد به
نمایش گزارده
است.
فیلم
بسیار زیبای
محاکمه
بهترین فیلم
مستند
فستیوال
نیویورک 2002 که برگزاركنندگان
آن رابرت دو
نیرو، مارتین
اسکورسس
هستند٬ شناخته
شد.
این فیلم در
فستیوال مووی
آی روسیه جایزه
بهترین فیلم
را در بخش فیلم
های بین
المللی
دریافت کرده
وهمچنين از سوی
مایکل مور و
بسياري
ازمنتقدين
سينمايي و
فستيوالهاي
بين المللي
تحسین شده است
٬و انجمن هنر
در تبعید آن
را به فرانسه
زیرنویس کرده
است٬ مسلم
تاکنون بیش ده
فیلم مستند و
کلیپ ساخته:
نمای
نزديک نمای
دور( کلوز آپ
لانگ شات)،
فيلمی که
دربسياری از
فستيوال ها به
نمايش در آمد،
و در فستيوال
تورين (ايتاليا)،
جايزه بين
المللی
منتقدين جايزه
بهترين فيلم
را برد، و در (لیسبون
پرتقال و فستيوال
های برلين و
فيلم رئال
فرانسه) با
تقدير
منتقدين
مواجه گشت.
فيلم های
اتوپيا ( زنان
جنگ زده) و
اپیتاف "گور
نوشته" که به
صورت
زيرزمينی تهيه
شده اند، در
اولین
فستيوال سینمای
ایران در
تبعید فرانسه به
نمایش در
آمدند و با
استفبال
تماشاگران
روبرو شدند و تاکنون چندین
فستيوال در
ايالات
متحده،
کانادا و کشور
های دیگرهم آن
ها را نمايش
داده اند.
او در
گفتگویی با
علی اصغر
بهروزیان
درباره نمایش
فیلمهایش در
فستیوال ها می
گوید : " اين
فيلم ها بيشتر
در فستيوال
هايی نمايش
داده شده که
نسبتا مستقل
اند، و صرفا
در چهارچوب سياست
های دولت
هايشان با
آثار هنری
برخورد نمی
کنند. اين
فستيوال ها
فيلم های مرا
به عنوان فيلم
زيرزمينی
نمايش داده
اند. سال
گذشته فستيوال
سينمايی « کان»
فرانسه
برایم
ايميل زد که
برای شرکت در
بخش مستند و
مارکت فيلم
اين فستيوال، فيلم
هايم را برای
آنها بفرستم.
من به عنوان اعتراض
به نمايش فيلم
بهروز افخمی
نماينده مجلس
رژيم در اين
فستيوال، فيلم
هايم را برای
آنها
نفرستادم.
فستيوال آمستردام
می خواست فيلم
مرا در بخش
فيلم های ايرانی
در کنار فيلم
های جمهوری
اسلامی نمايش
بدهد که
نپذيرفتم."
چندی پیش، فستیوال
وییناله در
اطریش با
همکاری
دانشگاه وین،
کتابی چاپ
کردند بنام "
شاعران،
گزارشگران،
عصیانگران" این
کتاب در باره
ی 19 تن از مستند
سازان برجسته جهانست
و مسلم منصوری
بعنوان تنها
مستند ساز
برجسته ایرانی،
شناخته شده و
بیست و دو
صفحه کتاب،به
معرفی او اختصاص
داده شده است.
منصوری
فیلم زیبای مستندی
درباره ی
زندگی زنده
یاد احمد
شاملو ساخت که
در ضمن نمایشگر
مشکلات مالی کارگردانان
مستقل و معترض
است که می
باید همزمان
در چندین جبهه
برای حقوق طبیعی
شان با هر کس و
ناکسی مبارزه
کنند٬ متن
گفتگو را می
خوانید ...
چرا رژِیم
در هالیوود
سرمایه گذاری
می کند؟
- یکی
از بازیگران ایرانی
بنام خانم گل
شیفته فراهانی
در فیلم
"مجموعه دروغ
ها" به
کارگردانی ریدلی
اسکات بازی
کرده است . چرا او را
برای بازی در
فیلم دیگری از
هالیوود چند روزی
ممنوع الخروج
می کنند.؟
_ چند سالی
است که رژیم
جمهوری اسلامی دارد در
ها لیوود سرمایه
گذاری می کند.
پشت سرمایه
گذاری فیلم
"مجموع دروغ
ها" خود رژیم
قرار دارد.
دست اندر
کاران این فیلم
اعلام کرده
اند برای اینکه
یک بازیگر ایرانی
بتواند در فیلم
بازی کند فیلمنامه
را تغییر داده
اند تا نقش این
بازیگر با
قوانین جمهوری
اسلامی
مطابقت داشته
باشد. اعلام می
کنند که بازیگر
ایرانی با رعایت
حجاب اسلامی
در فیلم ظاهر
شده است. ولی
داستان این نیست
که سازنده گان
این فیلم بازیگری
برای این نقش
پیدا نکرده
باشند و ناچار
باشند که فیلمنامه
شان را برای
رعایت قانون
جمهوری اسلامی
تغییر بدهند.
ممنوع
الخروج شدن این
بازیگر هم به این
دلیل است که
رژیم نمی
خواهد بدون
اجازه اش، کسی
در فیلمی بازی
کند. اگر قرار
باشد بازیگری
در فیلمی بازی
کند، باید در
چهارچوب خط تعیین
شده باشد. دیگر
اینکه رژیم با
این کار دارد
برای فیلم"
مجموعه
دروغها" تبلیغ
می کند و در میان
ایرانیان پیرامون
این فیلم سر و
صدای بیشتری
راه می
اندازد.
- جمهوری
اسلامی با
سرمایه گذاری
در هالیوود چه
اهدافی را
دنبال می کند؟
_
اگر دعوای
آمریکا و
حکومت ایران
را بدانیم بر
سر چیست جواب
این سوال مشخص
است. دعوا بر
سر شراکت است.
رژیم می خواهد
قدرت
فرامنطقه ای
باشد پس هر جا
قدرت های بزرگ
حضور
دارند،باید جا پا
داشته باشد. نیاز
دارد در عرصه
های مالی، سیاسی،
تبلیغاتی و
نظامی همسو با
آنها برود.
سرمایه
گذاری در هالیوود،
موشک هوا کردن
و رقابت تسلیهاتی،
سهام داشتن در
کمپانی های
بزرگ مالی،
شدت بخشیدن به
روند خصوصی
سازی،
خواستار عضویت
در سازمان
تجارت جهانی
تا برگزاری
نمایشگاه مد
اسلامی و تبلیغ
مصرف گرایی،
در همین
راستاست.
رژیم
کوچک ترین تضادی
نه با ماهیت
سرمایه داری
دارد و نه با
آمریکا و نه
با هالیوود.
نشریات سینمایی
داخل نیمی از
مطالب خود را
به تبلیغ و
معرفی فیلم ها
و ستارگان هالیوود
اختصاص می
دهند. می
خواهند همه
بدانند که آنجیلا
جولی چگونه زاییده
، پشت صحنه فیلم
بتمن چه اتفاقی
افتاده ... اما
جامعه نباید
مبارزین، نویسندگان،
شاعران و
هنرمندان
آزاده حتی
معاصر خود را
بشناسد. جمهوری
اسلامی سیستم
غربی را برای
جامعه الگو
برداری می کند
منتهی با روکش
اسلامی و رعایت
مسائل شرعی!!!
- در این
رابطه سینما
چه نقشی دارد؟
_ از
انقلاب تا
کنون هم جامعه
و هم رژیم
مراحل مختلفی
را پشت سر
گذاشته اند.
طبعا سینما هم
از مراحل
مختلفی عبور
کرده، اما در
هر
دوره سینما
با سیاست های
رژیم کاملا
هماهنگ بوده.
کادر سینما
را
مشخص کرده،
در این کادر فیلم
هایی با مضامین
گوناگون
ساخته شده است
ولی به ندرت فیلمی
توانسته ازاین
کادر خارج
بشود.
خط حاکم
بر سینمای
امروز هم بر می
گردد به اهدافی
که رژیم دارد
دنبال می کند. برخلاف
شعار تهاجم
فرهنگی، بیشترین
تهاجم را به
هویت جامعه می
کند. زیر پوشش
همین شعار،
جامعه را به
سمت بی هویتی
و بی اعتقادی
به تمام
ارزشهای
انسانی سوق می
دهد و مصرف
گرایی، خود
پرستی و سود
جویی فردی را
جایگزین آن می
کند.
در اکثر
فیلمفارسی سینمای
رژیم یک دعوای
کاذب بین نسل
سنتی و نسل جدید
جریان دارد.
اما این نسل
جدید افقِ ِ
آرزوهایش همین
بورژوازی غرب
است. داستان
پسری که گیتار
می زند، با
کامپیوتر کار
می کند، زبان
انگلیسی بلد است
و صاحب کمپانی
و بنگاهی می
باشد. دختری
که شرکتی را
مدیریت می
کند،
به پسری
علاقمند است
که با مخالفت
پدر و مادر
روبرو می شود. یا حاج
آقایی عاشق
دختر مدرنی! می
شود، ریش می
تراشد، عینک
دودی می زند و
لحن صحبت
کردنش عوض می
شود، قوانین
اسلامی هم رعایت
می گردد. صیغه
خوانده می شود
یا رابطه به
ازدواج می
کشد.
بازیگران فیلمفارسی
و سریالها هم انگلیسی بلغور می
کنند...
چیزهایی
که انسانهای
مترقی در غرب
سالهاست آن را
استفراغ کرده
اند، فیلمسازان
عقب مانده رژیم
تازه دارند آن
را نشخوار می
کنند.
اینجا
بحث بر سر
زبان به عنوان
یک ابزار
ارتباطی نیست.
طبیعی است یک
جامعه هر چه
زبان های بیشتری
بداند، کارایی
بهتری دارد؛
بحث بر سر
فرهنگ مردم
غرب هم نیست.
مردم غرب هم
مثل همه
انسانها برای
چیزی گریه می
کنند و برای چیزی
می خندند،
منتهی با رنگ
و بوی فرهنگ و
محیط خودشان.
مردم غرب سالها
مبارزه کرده
اند تا
توانسته اند
حداقل های شرایط زیستی
را بدست بیاورند.
اینجا
بحث بر سر
فرهنگ سرمایه
داری و کاری
است که رژیم می
کند. دست دوم
کردن زبان و
فرهنگ جامعه
در مقابل دست
اول کردن زبان
و فرهنگ
بورژوازی. در
فیلمفارسی های
رژیم بلغور
کردن زبان
انگلیسی
نشانه پیشرفت
است،
همچنانکه
نشان دادن
ساختمانهای
آسمان خراش
پشرفت است.
این فیلمفارسی
ها نمی گویند
جاری بودن یک
ذره رابطه
انسانی در
جامعه پیشرفت
است.درآن
مملکت با آن
منابع و ذخایر
عظیم مادی، میلیون
ها نفر در فقر
و فلاکت دست و
پا نزنند، پیشرفت
است.
آنها
گاهی زندگی
طبقات محروم
جامعه را هم
دست مایه کار
قرار می دهند
ولی در انتها
باز همان راه
حل سرمایه داری
را به مردم فقیر
نشان می دهند:
باید به خدا
توکل کنند و
تلاش کنند
پولدار
بشوند، با
توکل به خدا
راه
چپاولگران را
دنبال کنند تا
بتوانند بقیه
را استثمار
کنند. در پایان
فیلم، درس
اخلاقی
می دهند؛ باید
آدمهای شریفی
باشند! و به
اموال
پولدارها
دستبرد نزنند.
در این فیلم
ها هیچوقت نمی
بینید یک آدم
فقیر به
اعتراض
اجتماعی کشیده
شود.
- با این
بحثی که مطرح
کردید، این
سوال پیش می آید
که چرا حکومت
اسلامی تا این
حد بر روی
مسائل اسلامی
و حجاب اجباری
تاکید دارد؟
- به اسم
حکومت نگاه کنیم
جواب مشخص
است. جمهوری
اش کلمه اسلام
را با خودش به یدک
می کشد. پس
کلمه اسلام در
همه چیز باید
رعایت شود.
بعضی از فیلمسازان
رژیم گاهی از
سانسور گلایه
می کنند. ببینید
گلایه شان از
چه زاویه ای
است. اول ارادت
خود را به رژیم
اعلام می کنند
و از خدمتی که
به جمهوری
اسلامی کرده
اند حرف می
زنند، بعد گلایه
دارند که با اینحال
رژیم مثلا
صحنه ای را که
مادر بچه را
بوسیده
سانسور کرده
است. در صورتیکه
رژیم حواسش
هست چه می
کند، با روکش و با
مشخصه اسلام
است که می
تواند در منطقه
حضور داشته
باشد و
خواستار سهم
منطقه ای
باشد. همچنین
، حجاب تحمیلی
و قوانین
اسلامی را به
عنوان یک
ابزار برای
سرکوب و کنترل
جامعه به کار
می گیرد و با
بالا و پایین
کردن این قوانین،
با جامعه بازی
می کند.
اما این
اسلام هیچ
مشکل ماهوی با
سیستم سرمایه
داری ندارد.
سرمایه داری
جهانی هم نه
تنها با روکش
اسلامی در
منطقه مشکلی
ندارد بلکه با
استفاده از آن
بهتر می تواند
توده های
منطقه را به
سمتی که می
خواهد سوق
دهد.
رژیم