نامه سرگشاده به خانم جمیله ندایی

image
سرکار خانم جمیله ندایی
نمی دانم با چه زبانی از تاثرشدیدم در باره خانم تورنگ عابدیان کارگردان فیلم “نه یک توهم” که فقط به خاطر اعتماد به شما فیلمش را در جشنواره ای که نام ” تبعید” را به یدک می کشد گنجاندم، بگویم.
گفتگوی ایشان با تلویزیون صدای آمریکا در برنامه ی “شباهنگ”شنبه شب دهم و سپس” زن امروز” یکشنبه شب یازدهم آوریل ( که شوربختانه پس از پایان جشنواره پخش شد) ، مرا به شگفتی وا داشت. از دفاع و حمایت این خانم از آقای خاتمی و آزادی خوانندگان زن و روابط انسانی خاتمی با هنرمندان ٬ بگویم٬ یا از نگاهش به دیگران ازجایگاه یک فیلمساز بسیار با تجربه ولی از خود راضی که از آن بالا بالاها به دیگران نگاه می کند. اویی که با حیله و فرصت طلبی (البته از شاگردان مکتب سینماگران و هنرمندان فرصت طلب و چاپلوس جمهوری اسلامی، بیش از اینها هم نمی توان انتظاری داشت)!!! اولین فیلمش را برای نخستین بار در پاریس به لطف جشنواره ما برای ایرانیان اکران کرد، هنوز غوره نشده مویز است.
کوتاه سخن این که٬ شما خانم ندایی از اعتماد و دوستی با من و خلوص نیتم٬ سوء استفاده کرده و این گونه وانمود کردید که کارگردان این فیلم ٬ مورد ظلم واقع شده چرا که فیلمش را آقای قبادی به سرقت برده است٬ شخصا فیلم های آقای قبادی را ندیده ام و شاید هیچگاه هم نخواهم دید٬ بنابر این نمی توانم با اطمینان از این سرقت سخنی بگویم٬ این دعوا را می گذارم برای این خانم طرفدار خاتمی و آن آقای طرفدار موسوی٬ اما شما کوشش کردید و متاسفانه با فرصت طلبی موفق هم شدید که من و دوست داران سینمای ایران در تبعید را که به اعتماد به من٬و “تبعید” به جشنواره آمدند با خودتان به تماشای فیلمی از یک کارگردان طرفدار حکومت اسلامی بنشانید.
و اما من در همین چند خط ازهمه ی کارگردانان تبعیدی که با صمیمیت٬ اعتماد و انسانیت اجازه ی پخش فیلم های زیبا و حرفه ای شان را که با خون دل و با زحمات زیاد و بی چاپلوسی ازدرگاه زورگویان ساخته اند٬ به من دادند و از همه تماشاگرانی که با خلوص نیت٬ از جشنواره حمایت کرده و میکنند٬ برای این اشتباه بزرگ و ساده لوحی بیش ازحد خودم٬ پوزش می خواهم.
تا فرصتی دیگر…
جواد دادستان
مدیر هنری انجمن هنر در تبعید
پاریس
دوازده آوریل دوهزار و ده

Pin It

Comments are closed.